Een man wordt oud en valt

   Door middel van een wachtwoord, kan ik inzage krijgen in het dossier van mijn vader. Ik moest hier wel even over nadenken: het is tenslotte zijn behandeling en wat zegt het als ik hierin mee ga lezen? Ik heb het hem maar gevraagd en, natuurlijk, zag hij hierin geen probleem. Gister werd mij gemeld dat hij een lage bloeddruk heeft. De verzorgende kon me niet vertellen hoe laag, maar laag genoeg om controles uit te gaan voeren. Ik bleef even wachten tot ze klaar was en inmiddels bleek zijn bloeddruk alweer een stuk verbeterd. Hij kreeg nog medicatie tegen een hoge bloeddruk, dus het was misschien verstandig om die te stoppen. Die avond besloot ik het dossier te openen. Er wordt gerapporteerd volgens de "soap" methode. Voor de niet-kenners, soap staat voor Subjectief/ Objectief/ Analyse/ Plan. Het is een manier om de rapportage efficiënt uit te voeren door waarnemingen te objectiveren en vervolgens, door een analyse, tot een plan te komen. Het sluitstuk is het zorgleefplan wa...

  Het verpleeghuis is een mengeling van zorgwoningen, aanleunwoningen en een revalidatie-afdeling. Aan de rand van het terrein staat wat laagbouw en ik heb begrepen dat hier de woongroepen voor mensen met dementie zijn gevestigd. Je betreedt het pand door een paar dubbele deuren en je staat direct in een immense ruimte. Voor je strekt de brede gang zich verder uit naar de andere kant van het gebouw. Aan je linkerhand ontwaar je een apotheek, een huisartsenpost, een ergotherapeut, logopedist. Rechts is ruimte, veel ruimte en deze staat vol met tafels en stoelen. Ook zie je een receptie en de balie van de receptie loopt door in die van een restaurant. Het restaurant is meestal leeg op enkele mensen na. Vandaag zit er niemand. Het is prachtig weer en de mensen zitten letterlijk tegen de gevel geplakt op tuinstoelen die hier overal klaar staan. Bewoners van het verpleeghuis zitten er veelal in een rolstoel tussen. Zo ook mijn vader. Hij is druk in gesprek met mijn broer. Het is heerlij...

  Als ik binnen kom, zit mijn vader in zijn rolstoel met zijn rug naar de deur. Zijn blik is naar buiten gericht, maar ik weet dat hij nauwelijks iets ziet. Er klinkt muziek. Ik heb bij hem thuis een, inmiddels antieke Ipod opgediept. Ik vond nog een muziekbox waar de Ipod ingeplaatst kan worden. De Ipod staat vol met zijn muziek: Purcell, Händel, Haydn... Dit geeft gelukkig wat afleiding. Maar hij mist Bach ...  De dagen duren lang. Gelukkig wordt hij iedere ochtend door de fysiotherapeut opgehaald om wat oefeningen te doen. Omdat hij zijn geopereerde been op geen enkele manier mag belasten, zijn de mogelijkheden beperkt, maar deze beweging is voor zijn oude lijf cruciaal. Gelukkig heeft hij sterke armen, zodat hij zichzelf overeind kan houden. Soms komt er iemand binnen waaien ("ze stellen zich hier nooit voor") die over het been begint. Op mijn vraag of hij dan niet de behoefte heeft om te vragen wie die ander is en wat zijn bemoeienis met hem is, wuift hij mijn vraag weg....

  Mijn vader zat in een rolstoel en keek naar buiten. Achter me klonk het lawaai van een radio en naast de kamer van mijn vader bleek een oefenruimte voor de fysiotherapie. Deze was leeg, evenals de brede gangen op de etage.  De ontvangst eerder deze week was beslist vriendelijk geweest. Er kwam direct een verpleegkundige naar ons toe die zich voorstelde. Zij hielp ons met het installeren. Op een vriendelijke, maar zakelijke wijze besprak ze de aanleiding van de opname en vroeg naar de zaken die ze wilde weten. Ze ging duidelijk op efficiënte wijze met haar tijd om, terwijl we geen moment het idee kregen dat ze haastig was. Ondertussen kwam er een fysiotherapeut binnen en deze begon direct mijn vader beet te pakken om hem overeind te zetten, waarbij hij ondersteunt werd door een looprek. De man verbaasde zich over de kracht in de armen van mijn vader.  Ik niet. Ook als jongen lukte het mijn broer en mij nooit om het met armpje drukken van hem te winnen. De fysiotherapeut ...

     "Goedemorgen, uw vader wordt vandaag over geplaatst naar Woerden...vervoert u hem met uw eigen auto?" Mijn vader is bedlegerig na een beenbreuk en een 5 uur durende hersteloperatie, waarbij de kwaliteit van zijn botstructuur als "nat karton" werd omschreven. Hij mag het been voorlopig op geen enkele manier belasten om te voorkomen dat het opnieuw breekt ... ik val dus even stil na deze vraag... "Hallo?" "Ehm... wat denkt u zelf. Zou het een goed idee zijn om hem met mijn eigen auto te vervoeren?" Nee, dat dacht men niet. Maar de taxi moet u wel zelf betalen. Ik ben opnieuw verbaasd, maar besluit dat dit voor later orde is. Nu eerst maar het vervoer regelen. Stiekem vraag ik me wel af hoe men had gereageerd als ik vrolijk had geroepen dat ik hem wel zelf zou brengen. Ik ben bang dat hier niet eens op was gereageerd. Met alle gevolgen van dien.  Heel bijzonder. Als men in het ziekenhuis klaar is, dan is het ook gewoon echt, helemaal klaar. Maa...

   Als de dokter heeft gezegd dat de behandeling klaar is, dan gaat het ook direct erg hard. Maandagochtend werd dit oordeel uitgesproken en 's middags kwam een verpleegkundige melden dat mijn vader woensdag wordt overgeplaatst naar een verpleeghuis in Woerden. Woerden? Daar kent hij niemand en hij woont nota bene tegenover een Gouds verpleeghuis.... De volgende ochtend probeer ik de transferverpleegkundige te bereiken. Dat kost enige moeite, maar uiteindelijk krijg ik ze aan de lijn. Ik ben voorbereid op haar verhaal: het ziekenhuis is klaar en voor revalidatie moet mijn vader nu naar een verpleeghuis. Die is veel meer ingericht op revalideren, dus het is beter voor hem. Ik leg terug dat mijn vader meer is dan een been dat weer moet leren lopen: hij maakt deel uit van een sociaal netwerk en dat zijn veelal ouderen. Voor hen zal de afstand naar Woerden te lastig zijn om te overbruggen. Zeker omdat we nu al weten dat de revalidatie lang zal gaan duren (maanden?), is het toch oo...

  Gister liep ik op de site van het Groene Hart Ziekenhuis eens door de lijst van medisch specialisten. Het verrast natuurlijk niet dat hier na 23 jaar veel nieuwe gezichten te vinden zijn en dat vele, mij bekende specialisten het ziekenhuis om allerlei redenen hebben verlaten. Wel verrassend vond ik de enorme groei aan specialisten en de samenstelling: het merendeel lijkt op het eerste gezicht vrouwelijk. Een belangrijke tegenstelling tot de periode dat ik in het ziekenhuis rondliep: het vak van medisch specialist was toen nog in belangrijke mate een mannenzaak.  Met alle gevolgen van dien, overigens. Het was een spierballenomgeving en er was ook heel veel politiek. Dit zal nu ongetwijfeld anders zijn, maar in die tijd was het een voortdurend touwtrekken tussen de "snijders" en de "beschouwers", traditioneel (en volgens mij nog steeds) de grootste groepen. Zij verdeelden het budget en dus de investeringen (daar ging het om , naast de toegang tot diagnostische appar...